Begin april 2018 stopte ik met de pil na een uitstrijkje wat niet goed leek. Omdat ik eerst hormonaal wat meer in balans wilde zijn, duurde het zo’n beetje tot de zomer voor we actief ‘aan de slag’ gingen met onze babywens. Ik had een hele regelmatige cyclus, waardoor het heel gemakkelijk leek, maar toch duurde het nog bijna 6 spannende maanden voor het in januari 2019 echt zo ver was. Eigenlijk wist ik het bijna vanaf dag 1, omdat ik een mini bloeding kreeg na mijn ovulatie (wat kan wijzen op een innestelingsbloeding). Al snel daarna kreeg ik last van gevoelige (en groeiende!) borsten, dus het leek wel eindeloos lang te duren voor ik kon gaan testen. De eerste positieve test kon ik niet geloven, dus de dag erna kocht ik een andere test en die gaf toch ook echt een positief resultaat: zwanger! De week er na werd ik 30, maar het mooiste cadeau had ik eigenlijk al gekregen 🙂 ooh en wat is het moeilijk voor mij om mijn mond te houden. Binnen 2 weken had ik het al aan 3 goede vriendinnen en mijn zusje verteld, want ik moest het kwijt en had toch ook wel wat vragen.

Zwangerschapskwaaltjes

Meteen na mijn verjaardagsfeestje hakte het er in. Misschien was 2 dagen in de keuken staan en een dag zorgen voor 40 man toch geen heel goed idee… Ik had een hele week nodig om bij te komen en lag vooral moe en misselijk op de bank. De weken er na ging het met vlagen op en af. Moe, misselijk, obstipatie, opgeblazen buiken, niet vooruit te branden en zelfs een beetje depressief. Qua overgeven viel het gelukkig mee, maar ik voelde me verder wel echt heel slecht en baalde er van dat ik (nog) niet kon genieten van dit mooie wonder. Het thuiswerken leek aan de ene kant een voordeel, omdat ik de dagen kon inplannen zoals ik wilde, maar ik voelde me juist ook ontzettend eenzaam en de muren kwamen regelmatig op me af. Ik kreeg twijfels over mijn werk, over hoe ik dat allemaal met een kleine toch moest gaan doen en of ik niet gewoon een baan moest gaan zoeken. Oh, wat was het fijn om eind februari voor het eerst een echo te hebben, want toen pas kon ik echt zien waar ik het allemaal voor deed. Ons eerste kindje!

Tijdens de eerste echo bleek ik toch al iets langer zwanger dan gedacht, dus ik vond het met bijna 10 weken wel lang genoeg duren. Tijdens een etentje bij beide families vertelden we het grote nieuws en was eindelijk de spanning er een beetje af. De weken er na ging het op en af en leerde ik een beetje omgaan met mijn klachten. Niet te veel eten, niet te weinig eten, lijnzaadolie tegen de obstipatie, minimaal 8-9 uur per nacht slapen, per dag bekijken wat ik kon doen qua werk, verplicht leuke dingen doen buiten de deur als afleiding, maar vooral luisteren naar mijn lijf. Rond week 12 had ik de ergste piek qua misselijkheid en eigenlijk werd alles daarna beter. Ik kreeg meer energie, had veel minder last van mijn darmen, kreeg weer zin om te koken en leuke dingen te doen en zag het allemaal een stuk positiever. Eindelijk kon ik echt genieten en durfde ik positief vooruit te kijken naar de komende maanden en onze nieuwe toekomst. De echo in week 13, waarbij we voor het eerst het hartje hoorden, was natuurlijk een prachtige kers op de taart!

Balans

De afgelopen jaren zijn voor mij één grote zoektocht geweest naar balans. Op het gebied van hormonen, voeding, beweging en ontspanning, maar ook in mijn werk, familie en relatie. Begin dit jaar dacht ik dat ik het allemaal redelijk op een rijtje had en schreef ik een persoonlijke blog over mijn doelen voor 2019. Nou, zo’n beetje al die doelen lagen de afgelopen maanden compleet op hun gat en voelde ik me dus helemaal niet zo lekker in mijn vel. Weg energie, weg focus, hallo hormoonchaos, hallo twijfels en hallo vreetbuien… Ik heb de afgelopen maanden denk ik net zo vaak friet gegeten als het hele vorige jaar en ik ben de eerste 13 weken zo’n 5 kg aangekomen. En eigenlijk kan ik me daar nog niet eens zo druk om maken. Die buien heb ik nu ondertussen redelijk onder controle, mijn basisvoeding is wel gezond en ik geniet nu wat vaker van een extraatje dan ik voorheen deed. So be it.
Maar waar ik het meeste last van had, was het mentale deel en vooral al die vragen en meningen van andere mensen. “Nou je vertelt het al wel vroeg dat je zwanger bent”, “Hoezo wil je weten wat het wordt?”, “Hoelang ga je borstvoeding geven?” en “Waar en hoe wil je bevallen?”. Oh en nog maar niet te spreken over alle ervaringsverhalen die ik over me uitgestort krijg. Het is waarschijnlijk allemaal goed bedoeld en ik waardeer de oprechte interesse en adviezen zeker, maar ik merkte dat ik weer even een nieuwe fase van onzekerheid door moest. Dat ik weer even opnieuw moest leren om me niet teveel aan te trekken van de mening van anderen en mijn eigen gevoel te blijven volgen. En waar mijn gevoel de afgelopen maanden van hot naar her vloog, komt er nu weer wat meer rust en wordt het steeds duidelijker hoe ik het zelf graag zou willen en dus ook ga doen. Zowel voor mezelf als voor jou vind ik het een wijze conclusie dat balans niet iets is wat je zoekt, vindt en altijd vasthoudt. Balans creëer je zelf, elke dag opnieuw.

 

Groetjes, Martine

 

View this post on Instagram

MOM TO BE 🤰🏼 Gisteren vertelde ik dat mijn energie en creativiteit de laatste weken ver te zoeken was. En dat heeft een reden. Ik ben namelijk bezig met een heel nieuw project. Een project wat mij veel energie kost, wat vanaf eind september ons leven totaal op z'n kop gaat zetten (en eigenlijk nu al doet), maar tot nu toe wel het allermooiste project van mijn leven: PROJECT BABY 👶🏼 Dolgelukkig en enthousiast ben ik. En mijn man zo mogelijk nog meer 🥰 Over de keerzijde hiervan ga ik het nog hebben, maar voor nu wil ik het van de daken schreeuwen, want ik kan het niet langer geheim houden: I'M GROWING A HUMAN ❤ #zeeuwsefoodie #inverwachting #zwangerschap #zwanger #hormonen #babyopkomst #hormoonfactor #mama #momtobe #hormoonbalans #mommylife #ouderschap #ouders #oudersvannu #moederschap #moederliefde #moeders #trotsemama #alleenmaarliefde #moeder

A post shared by Martine ~ Health & Happiness (@zeeuwse_foodie) on